Θα είναι το 2017 καλύτερο;

γράφει ο Στέφανος Ξενάκης

Ακούω τους φίλους μου να διώχνουν άρον άρον το 16 και να καλωσορίζουν ανυπόμονα το 17. Ακούω να ξορκίζουν τη χρονιά που πέρασε, τη χρονιά που μας απογοήτευσε, μας ζόρισε και μας διέψευσε. Ακούω να υποδέχονται μια νέα ελπιδοφόρα χρονιά που ως δια μαγείας όλα θα αλλάξουν, επειδή άλλαξε ένα νούμερο. Και θυμάμαι ότι έτσι έκαναν και το 2016 και το 2015 και το 2014.. Γιατί τόση αφελής αισιοδοξία? Είμαι μόνο εγώ που το βλέπω? Πώς ξαφνικά οι επόμενες 365 μέρες, γραμμική συνέχεια των προηγουμένων θα φέρουν αυτό που τόσο ποθούμε? Αφού η εξίσωση έχει μόνο σταθερές. Ίδια χώρα, ίδιος καιρός, ίδιοι άνθρωποι, ίδιοι πολιτικοί, ίδιοι θεσμοί, ίδια κρίση, ίδιοι εμείς. Μήπως να αλλάξουμε το ΕΜΕΙΣ, μπας κι αποκτήσει η εξίσωση επιτέλους καμιά μεταβλητή;

Καλό ακούγεται, let’s do it! New year resolution λοιπόν, το βάζουμε και status.. Κι εντάξει, η πρώτη εβδομάδα, πήγε καλά. Αλλά με τη δεύτερη τι γίνεται? Τι γίνεται την πρώτη ριμάδα εργάσιμη Δευτέρα? Εκεί πίσω από το τιμόνι, στο μποτιλιάρισμα, όπου τα ραδιόφωνα έχουν σταματήσει τα χριστουγεννιάτικα και γκρινιάζουν όσα κι αν είναι..? Εκεί που τα Δελτία τελείωσαν με το Christmas spirit κι άρχισαν το γνωστό τροπάρι με τους φόρους? Τελικά, πού να τρέχεις γυμναστήριο Δευτεριάτικα.. Με τι διάθεση να ανοίξεις βιβλίο.. Πού να ξεκινάς τώρα διατροφή στα καλά καθούμενα.. Πού να βάζεις ξυπνητήρι αξημέρωτα για να οργανώσεις ξαφνικά τη ζωή σου… Κάτσε να αλλάξω status. Ας μάθει πρώτα να κάθεται σωστά στην καρέκλα ο Αλέξης. Κι αυτός ο μίζερος ο Σόιμπλε, ας σκάσει επιτέλους κανένα χαμογελάκι. Νισάφι και με τον Ερντογάν πια.. Κι αυτό το αφεντικό μου, ας καταλάβει επιτέλους ρε πούστη μου πόσο προσπαθώ. Ναι, μεγάλε, όμως και το αφεντικό με New year resolution ξεκίνησε αλλά κάπου εκεί στο μποτιλιάρισμα τόχασε κι αυτός. Σαν κι εσένα…

Γι αυτό φέραμε και τον Αλέξη μπας και τα καταφέρει, είδαμε και τους άλλους. Γι αυτό κι οι Άγγλοι έφεραν το Brexit, καλό ακουγόταν το παραμύθι του Φαραζ κι ας ήξεραν ότι είναι παραμύθι. Γι αυτό κι οι Αμερικάνοι ανέβασαν τον Καραγκιόζη, που ακόμα κι αν τα καταφέρει στην oικονομία, θα μας πάει όλους, αξιακά δεκαετίες πίσω. Γι αυτό και ψάχνουμε όλοι απεγνωσμένα τον Μεσσία, αυτόν που θα τα αλλάξει όλα αλλά όχι εμάς.. Και δώστου και τον ψάχνουμε και δώστου και δεν έρχεται και δώστου κι απογοητευόμαστε. Και δώστου και τον περιμένουμε σήμερα το 17 κι αύριο το 18 και μεθαύριο το 19.

Βλέπω τριγύρω συνανθρώπους μου να πετυχαίνουν στην Ελλάδα του 16. Ανθρώπους που έχουν προσδοκίες από τον εαυτό τους κι όχι από τους άλλους. Ανθρώπους που αναλαμβάνουν την ευθύνη για τις δράσεις και για τη ζωή τους. Ανθρώπους που δεν διστάζουν να αλλάζουν και να εξελίσσονται. Ανθρώπους της διπλανής πόρτας, που ούτε έβγαλαν το Harvard, ούτε ζουν στην Wall str. Ανθρώπους που αποφάσισαν να πάνε το extra mile κι ας μην ξέρουν πολλές φορές τι σημαίνει. Όλοι έχουμε τέτοια παραδείγματα τριγύρω μας. Θα μου πεις μεγάλε είναι τυχεροί. Όχι δεν είναι. Έκαναν αυτό που εσύ δεν έκανες το 16. Πήραν μία απόφαση και δεσμεύτηκαν σε αυτήν. Σηκώθηκαν νωρίτερα από το κρεβάτι. Διάβασαν περισσότερο. Είδαν λιγότερο τηλεόραση. Αθλήθηκαν περισσότερο. Έκαναν πιο πολλές εποικοδομητικές συζητήσεις. Παρακολούθησαν πιο πολλές εξαιρετικές ομιλίες στο youtube και χασομέρισαν λιγότερο στο Facebook. Συναναστράφηκαν και με άλλους ανθρώπους κι όχι μόνο με τους ίδιους και τους ίδιους. Την έψαξαν παραπάνω. Πήγαν τον εαυτό τους και τη χώρα μας λίγο πιο μπροστά. Και μαζί της κι εσένα, γι’ αυτό μη γκρινιάζεις. Δεν έχουν Μπάρμπα στην Κορώνη. Δεν περίμεναν τον Μεσσία. Αποφάσισαν να είναι οι ίδιοι η μεταβλητή στην εξίσωσή τους και το έκαναν.

Όχι, το 2017 δεν θα είναι καλύτερη χρονιά, εάν εμείς δεν την κάνουμε να είναι καλύτερη. Αλλά πρέπει πρώτα να το θελήσουμε πραγματικά. Και φυσικά να δουλέψουμε. Καλή μας χρονιά λοιπόν.

(Τον Στέφανο Ξενάκη τον γνώρισα πριν από πάρα πάρα πολλά χρόνια να προσπαθεί να σπάσει τον τοίχο του Μοχάμεντ με το μπαλάκι του αλλά τελικά νομίζω έσπασε τον τσίγκο. Τα τελευταία είκοσι χρόνια έχει βελτιωθεί και μου παίρνει και γκείμ. Είναι πάνω από όλα φίλος, αιώνιος εραστής του σκουός στα νότια προάστια της Αθήνας αλλά και αξιοσέβαστος και πολύ αγαπητός από όλους μας. Θα τον γνωρίσετε από το κλασικό του σορτσάκι. Πάντοτε θαύμαζα τις όμορφες φωτογραφίες του στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, τον μεστό του λόγο και τα πανέμορφα αρωματισμένα γραπτά του. Το παραπάνω κειμενάκι το ανέβασε προ ημερών στο FB και την Κυριακή που πέρασε το δημοσίευσε το Κ της Καθημερινής.

Είμαστε περήφανοι και τον ευχαριστούμε που με αυτό το όμορφο πρώτο άρθρο ξεκινάει η νέα χρονιά στο Squash.gr. Στην νέα του στήλη στο Κ της Καθημερινής κάθε Κυριακή θα αναδεικνύει έναν πολύ μικρο επιχειρηματία που κάνει πολύ ξεχωριστά τη δουλειά του. Οποίος έχει κάποιον τέτοιο να υποδείξει ας στείλει στο inbox του Στέφανου πατώντας εδώ. Παρακάτω θα δείτε το πρώτο του άρθρο εκεί. Και όπως λέει ο ίδιος εύχομαι καλή χρόνια σε όλους μας. Είναι στο χέρι μας. – Πέτρος Τζαμαλούκας)

15826807_10154882260467445_8409729429433635458_n15966077_101548901_2016119210662407138_n

Advertisements