Μια μοναδική εμπειρία

IMG_9929γράφει ο Πέτρος Τζαμαλούκας

Πρόσφατα ταξίδεψα στο Μάντσεστερ της Αγγλίας έπειτα από πρόσκληση του πολύ καλού παλιού μου φίλου και συναθλητή στην Εθνική ομάδα Paul Gregory (ο επονομαζόμενος και Greek God) ο οποίος διαμένει εκεί προκειμένου να απολαύσω από κοντά το World Open που φέτος έγινε σε Ευρωπαϊκό έδαφος και συγκεκριμένα στην Μέκκα του αθλήματος, την Αγγλία. Ήταν η δεύτερη φορά για μένα που δήλωσα παρόν σε ένα Παγκόσμιο πρωτάθλημα με διαφορετικό ρόλο όμως αυτή την φορά καθώς την πρώτη φορά συμμετείχα σαν παίκτης στο World Open του 1995 που είχε γίνει στην Λευκωσία της Κύπρου. Αυτή την φορά παρευρέθηκα με την ιδιότητα μου ως ιδρυτή του Squash.gr αλλά και ως θεατής ενώ ήταν μια πολύ καλή ευκαιρία για μένα να συναντήσω ξανά μετά από αρκετό καιρό φίλους και συναθλητές από τον καιρό που έπαιζα στο PSA Tour αλλά και να δω από κοντά την εξέλιξη του αθλήματος που σημειώθηκε τα τελευταία χρόνια.

Με την άφιξη μου το απόγευμα της Τετάρτης στο κρύο και βροχερό Μάντσεστερ από το αεροδρόμιο αμέσως κατευθύνθηκα στο National Center που ήταν σε εξέλιξη οι αγώνες για τον γύρο των 16. Αμέσως με την είσοδο μου βρέθηκα ανάμεσα σε γνώριμα πρόσωπα που είχα να δω χρόνια και αμέσως μου έκανε εντύπωση η κατάμεστη γαλαρία στο γυάλινο κεντρικό γήπεδο που όμως ήταν πολύ ήσυχη ακόμα και όταν αγωνιζόταν Άγγλος παίκτης. Κανένας δεν σχολίαζε ούτε φώναζε στις αποφάσεις του διαιτητή κανένας δεν έκανε τον έξυπνο όπως γίνεται στα μέρη μας, χειροκρότησαν τις πραγματικά όμορφες μπάλες, και όχι τους τσίγκους, ακόμα και αν αυτές οι ωραίες μπάλες προέρχονταν από τον αντίπαλο του Άγγλου. Μερικά κλασικά Αγγλικά επιφωνήματα όπως το Com’ on James…αθλητικός πολιτισμός… Ήταν μοναδικό το γεγονός ότι μέσα από διάφορα φιλικά πηγαδάκια ανάμεσα στους αγώνες έμαθα μέσα σε δύο ώρες τι περίπου συμβαίνει σε όλες τις γωνιές του σκουσιστικού κόσμου! Ο Cameron μου περιέγραψε τις μέρες του στο Άμστερνταμ και το ταξίδι στην Αυστραλία, ο Tarek, o Ramy, o Amr και ο Karim για το τι συμβαίνει στην Αίγυπτο και την δυσκολία τους ακόμα και να προπονηθούν όταν πρέπει να περάσουν ανάμεσα από τα τανκς, ο Sharav για την επιστροφή του στην Ινδία, με τον Borja και τον Simon θυμηθήκαμε τις αναμνήσεις μας από τους Πανευρωπαϊκούς. Συνάντησα και τον παλιό φίλο Andrew Shelley από την Παγκόσμια ομοσπονδία και leader της ομάδας που διεκδίκησε μια θέση για το σκουός στην Ολυμπιάδα του 2020 και μου είπε τα νεώτερα ενώ είδα επίσης και τους Tim Garner και Alex Gough από την PSA που επιθυμούν σφόδρα να ξαναδούν ένα επαγγελματικό τουρνουά PSA στη χώρα μας ρωτώντας με για την κατάσταση στην Ελλάδα. Μετά από μια μεγάλη μέρα ήρθε η ώρα της ξεκούρασης στο ξενοδοχείο. Την επόμενη μέρα έπειτα από την προπόνηση μου στο National Center πριν από την έναρξη των παιχνιδιών αποφάσισα να κάνω μια μικρή περιήγηση στο χώρο. Το National Center περιλαμβάνει 7 ASB γήπεδα, εκ των οποίων το ένα είναι ένα μόνιμο γυάλινο γήπεδο, είναι η έδρα της Εθνικής Αγγλίας και εδώ προπονούνται οι καλύτεροι Άγγλοι πριν από τις υποχρεώσεις της Εθνικής. Βρίσκεται δίπλα ακριβώς και σε απόσταση 20 μέτρων από το υπερσύχρονο ποδοσφαιρικό γήπεδο της Manchester City, το Stadium of Light ή αλλιώς Etihad Stadium και γύρω γύρω υπάρχουν βοηθητικά γήπεδα, στίβος, κλειστός στίβος, το National Tennis Center καθώς και το ξακουστό English Institute of Sport. Το Ινστιτούτο αυτό είναι παγκοσμίως γνωστό και τις πύλες του, που σημειωτέον είναι με κωδικό και κάρτα και ευνόητους λόγους, περνάνε όλοι οι μεγάλοι αθλητές όλων των σπορ του Ηνωμένου Βασιλείου οι οποίοι αποκαθιστούν τους τραυματισμούς τους με την βοήθεια των επιστημόνων του Ινστιτούτου και επίσης έχουν όλη την επιστημονική βοήθεια για την βελτίωση των επιδόσεων τους. Είναι λιτό απ’ έξω αλλά εάν το βλέπατε στο εσωτερικό του, (θεωρώ τον εαυτό μου τυχερό για αυτή την περιήγηση που μου έκαναν) θα καταλαβαίνατε τον λόγο που οι Βρετανοί είναι τόσο μπροστά σε όλα τα σπορ. Στον πρώτο όροφο του National Center και σε οπτική επαφή με το γυάλινο γήπεδο είναι τα γραφεία της Αγγλικής ομοσπονδίας σκουός που στο εσωτερικό τους βρίσκονται και τα έπαθλα που έχει κατακτήσει η Εθνική ομάδα ενώ στους διαδρόμους βρίσκονται τιμητικές πλάκες που αναγράφονται όλα τα ονόματα των νικητών του Αγγλικού πρωταθλήματος (με το όνομα του Paul Gregory στην χρονιά 1991) και του British Open. Όπως ακριβώς τιμούν και τους πρωταθλητές στη χώρα μας, έτσι; Αχ Ελλάδα…

Την επόμενη μέρα οι αγώνες των προημιτελικών μεταφέρθηκαν στο Manchester Central με το ολοκαίνουργιο εντυπωσιακό γυάλινο γήπεδο να δεσπόζει στο κέντρο της αρένας χωρητικότητας 1500 ατόμων. Βρήκα λίγο χρόνο για προπόνηση με την Αιγυπτιακή ομάδα στο γήπεδο που διέθετε το ξενοδοχείο των παικτών το οποίο βρισκόταν ακριβώς δίπλα στο Manchester Central και μετά κάτσαμε για φαγητό και κουβεντούλα ενώ θυμηθήκαμε τα παλιά με τον Ramy Ashour να θυμάται τις όμορφες μέρες στο Vari Sports Club και να γελάμε με τις αξέχαστες νύχτες που είχαμε στο Κολωνάκι, τις αναμνήσεις από το tour αλλά και την εβδομάδα που μοιραζόμασταν το ίδιο δωμάτιο στις Βρυξέλλες και με ξύπναγε τραγουδώντας κάθε πρωί. Ότι πρέπει για να φύγει λίγο από το άγχος του προημιτελικού αργότερα. Μετά το τέλος του νικηφόρου αγώνα του εναντίον του Ghosal μείναμε μέχρι αργά το βράδυ στο Central καθώς έπρεπε να περάσει από doping control, να μιλήσει στον Τύπο και μετά επιτέλους να πάει για ξεκούραση. Μου έκανε εντύπωση ότι όντας το Νο 1 στον κόσμο δεν είχε μαζί του κανέναν προπονητή, φυσιοθεραπευτή ή κάτι άλλο. Και πραγματικά το πρόγραμμα του ακόμα και της επόμενης μέρας ήταν βεβαρημένο με φυσιοθεραπείες στο Institute of Sport, ραντεβού με την Prince για τις νέες του ρακέτες και άλλες υποχρεώσεις ενώ ταυτόχρονα τον συνόδευε και κινηματογραφιστής που τράβαγε πλάνα για το επερχόμενο ντοκιμαντέρ-ταινία Wallbangers που γυρίζεται εδώ και τρία χρόνια και θα ολοκληρωθεί σύντομα. Έτσι έκλεισε μια ημέρα αφιερωμένη στους φίλους μου από την Αίγυπτο.

Παράλληλα όμως έφτασε στο Μάντσεστερ και μια ομάδα φίλων από την Ελλάδα, ο Χάρης Λουκαράς και ο Μιχάλης Τσίγαρος από την Ρόδο και οι Δημήτρης Ηλιακίδης, Δημήτρης Χατζόπουλος, Γιάννης Ρέτσος και Νίκος Συμεωνίδης, οι οποίοι με την βοήθεια και παρότρυνση του Paul Gregory ήρθαν για να παρακολουθήσουν την τελική φάση του τουρνουά αλλά και να προπονηθούν σε ειδικό πρόγραμμα που τους είχε φτιάξει με προπονήσεις επίσης από τον Simon Parke, πρώην πρωταθλητή Αγγλίας και Νο 10 στον κόσμο. Έτσι και εγώ σύντομα προστέθηκα στην παρέα και μαζί επισκεφτήκαμε ένα παλιό squash club στα περίχωρα του Μάντσεστερ όπου αμέσως ένιωθες με την είσοδο σου σε αυτό την ιστορία που έχουν οι παγωμένοι και υγροί από την υγρασία τοίχοι του. Το πρόγραμμα περιλάμβανε μια φιλική συνάντηση με την Εθνική ομάδα ανδρών της Δανίας για μένα, τον Νίκο και τον Paul και επίσης αγώνες με Δανούς για τους υπολοίπους. Ηττηθήκαμε με σκορ 4-3 αλλά το απολαύσαμε όλοι μας! Η εμπειρία στα πολύ παλιά αποδυτήρια με το αρχικά κρύο νερό ήταν μοναδική και τα γέλια μας ακουγόντουσαν μέχρι έξω! Το απόγευμα όλοι ήταν παρόντες στις κερκίδες του Manchester Central όπου παρακολούθησαν πρωτόγνωρο θέαμα! Και για μένα όμως το θέαμα ήταν μοναδικό καθώς τα τελευταία χρόνια είχα παρακολουθήσει πολλούς αγώνες κυρίως στους Πανευρωπαϊκούς που συμμετείχα με την Εθνική στους οποίους βέβαια δεν συμμετέχει η Αίγυπτος και πρέπει να ομολογήσω ότι οι Αιγύπτιοι παίκτες είναι κάτι το μοναδικό και η μύξη τους με τους υπόλοιπους κυρίως με τους Άγγλους προσφέρει ένα εκπληκτικό θέαμα έναν συνδυασμό ταχύτητας, ταλέντου και αντοχής. Πραγματικά το άθλημα έχει προχωρήσει σε άλλα επίπεδα και αν το δεις από κοντά μπορείς να καταλάβεις την ταχύτητα του με μερικούς πόντους να μας αφήνουν με ανοικτό το στόμα. Την επόμενη μέρα η ομάδα είχε προπόνηση σε ένα κλασικό Αγγλικό squash club, το Fairways Lodge & Leisure Club, και αυτό στα περίχωρα του Μάντσεστερ στο οποίο μας οδήγησε ο Simon Parke. Ενώ οι ταξιδιώτες από την Ελλάδα έκαναν προπόνηση υπό την καθοδήγηση του Paul και του Simon παρατήρησα με την άκρη του ματιού μου σε ένα από τα 8 γήπεδα να παίζει ένας τουλάχιστον 65άρης κοντούλης με μουστάκι ο οποίος κινούνταν στο γήπεδο με σωστά βήματα και να εξαπολύει μαγικά shots από παντού. Ρώτησα και σύντομα έμαθα ότι ήταν από την Αίγυπτο, στην εποχή του Νο 8 στον κόσμο, μένει στην Αγγλία και προπονεί τα τελευταία 40 χρόνια σε αυτό το club! Τον πλησίασα και μου είπε αμέτρητες ιστορίες για τα παλιά χρόνια τους παίκτες που είχε αντιμετωπίσει και αισθάνθηκα ένα δέος για την ζωή αυτού του ανθρώπου. Ακολούθησε και ένα παιχνίδι του με τον Paul το οποίο παρακολούθησαν οι τυχεροί μέλη του club που έτυχε να είναι εκεί. Ήταν η μέρα του μεγάλου τελικού Nick Matthew – Gregory Gautier του οποίου η ώρα συνέπιπτε με την ώρα του αγώνα της Manchester City εναντίον της Norwich και δυστυχώς δεν μπορέσαμε να πάμε και να απολαύσουμε μια μεγάλη ιστορική νίκη της City με 7-0! Τα μέλη της αποστολής της Norwich έμεναν στο ίδιο ξενοδοχείο με εμάς και τους συναντήσαμε το προηγούμενο βράδυ στο bar του ξενοδοχείου να χαλαρώνουν. Έτσι όλη η παρέα πήρε την θέση της στις κερκίδες και πραγματικά απορροφημένοι από το θέαμα δεν καταλάβαμε πως πέρασαν σχεδόν δύο ώρες του εκπληκτικού τελικού. Το κλου του απογεύματος ήταν η στιγμή που ο φρέσκος Παγκόσμιος πρωταθλητής Nick Matthew έκανε δώρο την φανέλα του τελικού στον δικό μας Νίκο Συμεωνίδη του οποίου την χαρά δεν μπορώ να περιγράψω! Το βράδυ πήγαμε σε ένα ωραίο μέρος για φαγητό και πραγματικά έβλεπες στα μάτια της παρέας την ευχαρίστηση που είχαν από την παρακολούθηση ενός Παγκοσμίου πρωταθλήματος και από τις γνωριμίες και συναντήσεις που είχαν με όλους αυτούς τους μεγάλους αθλητές.

Ήταν υπέροχες όλες οι μέρες και οι εμπειρίες και σας συστήνω ανεπιφύλακτα όσοι δεν έχετε δει τέτοιους αγώνες από κοντά να το προγραμματίσετε και να το κάνετε! Για το τέλος άφησα μερικές χιουμοριστικές στιγμές και ατάκες των μελών της παρέας χωρίς σχολιασμό!

  • Μέλος της αποστολής τον σύστησα στο lobby του ξενοδοχείου στο Νο 1 του κόσμου Ramy Ashour, του έδωσε ο Έλληνας το χέρι του για χειραψία και δεν κατάλαβε ποιος είναι γιατί ο Ramy φόραγε καπελάκι! Όταν τον έκραξα αμέσως όταν έφευγε βιαστικά ξαναγύρισε με τεράστια έκπληξη και άρχισε την κουβέντα (Γιάννης Ρέτσος)
  • Ακούστηκε η τρομερή έκφραση προς περιγραφή ενός φιλικού αγώνα <<Jetaime εκ φύσεως και πεποιθήσεως>> (Νίκος Συμεωνίδης)
  • Σε ποιο πολύ παρατηρητικό μέλος της παρέας δόθηκε το επίθετο Spy ; (Δημήτρης Χατζόπουλος)
  • Ποιο τεράστιο πλέον ladder ονομάστηκε ως <<ο Jansher της Ρόδου>> ; (Χάρης Λουκαράς)
  • Ποιο επίσης μεγάλο ladder ονομάστηκε <<ο Jansher του Αμαρουσίου>> ; (Νίκος Συμεωνίδης)
  • Ποιος Έλληνας παίκτης απευθυνόμενος σε πρόσκληση του Αιγύπτιου Tarek Momen να παίξουν μαζί τον ρώτησε <<τι νούμερο είσαι>>, ο Tarek του απάντησε <<Νο 12 στον κόσμο>>, και εκείνος του είπε <<όταν πας δεκάδα θα σε παίξω>> και έφυγε; (Γιάννης Ρέτσος)